Έρη Αγρίου-ΨΧ

Με το λύχνο του άστρου,
στους ουρανούς εβγήκα
Στο αγιάζι των λειμώνων
Στη μόνη ακτή του κόσμου.
Που να βρώ την ψυχή μου.
Το τετράφυλλο δάκρυ.

Οδηγέ των ακτίνων
και των κοιτώνων Μάγε
Αγύρτη που γνωρίζεις
 το μέλλον μίλησε μου.
Που να βρώ την ψυχή μου
το τετράφυλλο δάκρυ

                                                                                                                           ­                        Οδυσσέας Ελύτης.
Άξιον Εστί, (απόσπασμα)

Ψάχνοντας το κρυμμένο ν(ό)ημα

Μοιάζει πως έτσι είναι σχεδιασμένο από την αρμονία του σύμπαντος να ισορροπεί η ζωή σε δίπολες έννοιες, φως και σκοτάδι, ζωή και θάνατος, αρχήκαι τέλος, ορατό και αόρατο, έννοιες στις οποίες προσπαθεί να  ισορροπήσεικαι η ψυχή  καθώς ψάχνει να βρει το μονοπάτι, κρυφό ή φανερό, που θα την οδηγήσει στην τελείωση της.Με στόχο απόλυτο να βρεί την ψυχή του ο ανθρωπος γεννιέται καί μπαίνει στη μεγάλη περιπέτεια της ζωής. H άφθαρτη εώς εκείνη τη στιγμή οντότητα αναγκάζεται να ξεχάσειπρουπάρχουσες μνήμες καθώς εμπλέκεται στο κόσμο της γέννησης και της φθοράς.

Το δίπολο λοιπόν ξεκινάει απο την στιγμή της γέννησης.Η πρώτη πληροφορία που λαμβάνει το βρέφος είναι ο διαχωρισμός του από την μητέρα.Η μητέρα είναι πάντα ο πρώτος φορέας της  εικόνας της ψυχής, συνδέεται με την ιδέα της ίδιας της ζωής.Το ενιαίο μέχρι τότε περιβάλλον του στη μήτρα, τώρα ξαφνικά γίνεται δύο. Αφήνει την προστασία της μήτρας της, και κερδίζει την πρώτη τουπνοή μέσα από ένα δυνατό κλάμα. Η λέξη ψυχή προέρχεται από το ρήμα ψύχω, που σημαίνει πνέω, αναπνέω, φυσώ, γι’ αυτό ψυχή αρχικά σημαίνει πνοή, φύσημα, δηλαδή αναπνοή, ζωή. Η ανάσα είναι το πρώτο φαινόμενο που σημαδεύει τη ζωή και το σταμάτημα της το πρώτο που σημαδεύει την κατάσταση του θανάτου.

Αλεξάνδρα Τσιτσιντά-Πτυχιακή Εργασία

                                             

Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ[1]

«ΤΕΙΧΗ»

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

Όλες οι  εικαστικές τέχνες φανερώνουν μια συγκεκριμένη παράδοση αιώνων που δεν είναι αποκομμένη από το κοινωνικό – πολιτικό γίγνεσθαι της κάθε εποχής.  Επίσης δηλώνουν - όταν αξιοποιούνται - την αποδοχή αυτής της παράδοσης, που θέτει περιορισμούς στον καλλιτέχνη. 
Πολλές φορές αυτοί οι περιορισμοί είναι τόσο ισχυροί που ο καλλιτέχνης αδυνατεί να τους υπερβεί. Ταυτόχρονα ένα εικαστικό έργο μπορεί είναι μία οδός που πηγάζει  από την σκέψη και τα συναισθήματα  του καλλιτέχνη για να καταλήξει στην σκέψη και τα συναισθήματα του θεατή, διατρέχοντας πάντα τον κίνδυνο να μην φτάσει ποτέ στον θεατή και να μην  φύγει ποτέ από την σκέψη του καλλιτέχνη. 

Αναντίρρητα, η σύγχρονη Ελλάδα βιώνει τα τελευταία χρόνια μια βαθιά κρίση σε πολλά επίπεδα. Κυρίαρχα όμως εκδηλώνεται ως οικονομική κρίση. Αυτή η  κρίση ως   «πραγματικότητα»  τείνει να γίνει αποδεκτή από το σύνολο των πολιτών της χώρας.

Μάγδα Χριστοπούλου-‘Το να πεθαίνεις είναι μια τέχνη’

                                                
                                   

                
         Από όλες τις προσαγορεύσεις που μπορούμε εμείς οι άνθρωποι να εκφράσουμε, η γλώσσα είναι η υψηλότερη και μακράν όλων η πρώτη. Η γλώσσα είναι αυτή που κατ' αρχάς και τελικά μας στέλνει νεύματα για την ουσία ενός πράγματος.

Martin Heidegger

Το πέρασμα στην ανυπαρξία είναι παράμετρος που απασχόλησε την ανθρώπινη διανόηση από καταβολής της, σχεδόν στον ίδιο βαθμό με την ύπαρξη. Κάθε αποκλίνουσα μονάδα στις οργανωμένες κοινωνίες των ανθρώπων είχε ως τίμημα της διαφοροποίησής της, την σταδιακή ελάττωση του ζωτικού της χώρου, την απογύμνωση από κάθε παροχή, την ανάδειξη αδιεξόδων,που λειτουργούν ως τροχοπέδη στην πορεία της προς την πραγμάτωση της πλέον αυτονόητης διαδικασίας, «της ύπαρξης καθ’εαυτήν», μέσα στην απλή καθημερινότητα. Οι  ανθρώπινες ομάδες, πάντα υπέβλεπαν τους «παράξενους», τους μη ομαλά ενταγμένους στην γλυκιά ρουτίνα «που δεν μεριμνά δια την αύριον», τους ηθικά και ψυχικά βασανιζόμενους και τους αλλόκοτους οραματιστές, που ζουν και αναπνέουν με προβολή στο μέλλον.Αν ταχθούμε με την άποψη ότι ο άνθρωπος είναι «φύσει πολιτικόνζώον», οι αποκλίνοντες, οι κοινωνικά διωκόμενοι, θα’πρεπε να καταβάλλουν κάθε προσπάθεια αφομοίωσής τους στο σύνολο, στο μέγιστο δυνατό. Όμως, η Ιστορία και η Τέχνη μας έχουν από-δείξει ότι τα πράγματα δεν έχουν έτσι. Στους κοινωνικά ανένταχτους εμπεριέχονται υποκατηγορίες ανθρώπων, ετερόκλητες σαν σύνθεση και επί της ουσίας.Οι ποιότητές τους μπορεί να ποικίλλουν από τα άτομα με σωματικά και διανοητικά προβλήματα, ως τους χαρισματικούς και τους μεγαλοφυείς, μη εναρμονιζόμενους με τον μέσο όρο. Αυτοί οι τελευταίοι, δεν επιδιώκουν την αφομοίωση. `Ίσως και να εντείνουν συνειδητά την ετερότητά τους. Στην ίδια συνομοταξία υπάγονται συχνά και οι άνθρωποι με καλλιτεχνικές προδιαθέσεις και ευαισθησίες, ιδιότητες που αγκαλιάζουν τις πτυχές του κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι.

Ευαγγελία Καραστέργιου- ΕΣΩταιριΣΜΟς

                                       
                                                                                   

ΕΣΩταιριΣΜΟΣ

έσω-

Μπαίνουμε σε μια οικία φορτισμένη (γεμάτη) αναμνήσεις και μνήμες του παρελθόντος

από ανθρώπους που έζησαν εκεί και χάραξαν τη δική τους πορεία στη ζωή.

Μέσα στο φλοιό της κατοικίας αυτής εκδηλώθηκαν και θάφτηκαν συναισθήματα και προβληματισμοί, που βαραίνουν τους τέσσερις τοίχους.

Εσωταιρισμός

Λαμβάνοντας υπόψη τη δύναμη του χώρου

με τη φθορά του χρόνου και την ερήμωση που έφερε τη λήθη

σε όλα αυτά, που υπάρχουν πλέον πια μόνο στη μνήμη,

καλούμαι -(προσπαθώ, επιδιώκω) με σεβασμό στο χώρο,

να εντάξω τα δικά μου συναισθήματα και προβληματισμούς,

έτσι ώστε μέσα από το έργο μου να βρω τη λύτρωση (απαντήσεις  στα ερωτήματα του νου).

Το σπίτι λειτουργεί σαν το εσωτερικό του εαυτού μου.

Γι αυτό επέλεξα ως τίτλο “τον εσωταιρισμό”, γιατί ως έννοια (ο εσωτερισμός) εμπεριέχει τον αινιγματικό χαρακτήρα ενός έργου και γίνεται προσιτός από περιορισμένο κοινό, όπως συμβαίνει συνήθως με τα συναισθήματά μας.

Γεωργία Δαμιανού - Κατανομή

Κατανομή

Από την παρατήρηση στην οργάνωση

Το έργο που παρουσιάζεται ως πτυχιακή εργασία, αποτελεί την φυσική συνέχεια μιας εικαστικής σκέψης, όπως αυτή προέκυψε, με απαρχή μια παρατήρηση που στην συνέχεια έγινε εμμονή.

Δρώντας παρατηρητικά, σε διάφορες διαδρομές μέσα στην πόλη, ασυναίσθητα, κατέγραφα νοητικά τα απολεσθέντα αντικείμενα, τους τόπους όπου αυτά συσσωρεύονταν και τον πιθανό λόγο απώλεσής τους. Σκεπτόμενη τον αριθμό των μικροαντικειμένων που βρίσκονταν στους δρόμους της πόλης ως αδρανές υλικό, άρχισα να λειτουργώ συναπτικά, προσπαθώντας να βρω κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ τους και να αναλογιστώ την χαμένη χρηστικότητά τους. Έπειτα από οργανωμένους περιπάτους, αποφάσισα την συλλογή των αντικειμένων που εμφανιζόταν μπροστά μου με τη μεγαλύτερη συχνότητα, τα τσιμπίδια μαλλιών (φουρκέτες). Μια τυχαία παρατήρηση άρχισε να εισάγει μέσα μου την έννοια της πιθανότητας. Το ευρεθέν υλικό, γέννησε ένα συμβολισμό, ο οποίος επεκτάθηκε στο σύνολο της δουλειάς μου, έτσι, κατέληξα να χρησιμοποιώ στοιχεία παράγωγά του.

Κατανομή

Βασιζόμενη στο κεντρικό οριακό θεώρημα που θέλει το άθροισμα, μεγάλου αριθμού ανεξάρτητων παρατηρήσεων, να ακολουθεί κατά προσέγγιση μια μέση τιμή (κανονική κατανομή), εισήγαγα  στοιχεία της δουλειάς μου, σε μια εφαρμογή (Galton box) που επαληθεύει το θεώρημα, προσπαθώντας να διερευνήσω τις διαφορετικές ερμηνείες που προκύπτουν, μετατοπίζοντας αριθμητικά σύμβολα, με εννοιολογικά. Ως τέτοια σύμβολα, έχουν επιλεγεί, (σε άμεση σχέση με τις φουρκέτες), τα μαλλιά και ο ομφαλός.

Γαβριήλ Φτελκόπουλος- 499 Rhino

Υπερθέαμα - υπεραξία

Η εικαστική μου αναζήτηση, πηγάζει από την ανάγκη έρευνας των σχέσεων ανθρώπου – φύσης – σύγχρονου κόσμου. Με αφορμή το φαινόμενο των ιπτάμενων ρινόκερων που παρουσιάστηκε στους ουρανούς της Νοτίου Αφρικής , κάνω ένα σχόλιο στην ανθρώπινη  καταστροφικότητα και την ηθική πλευρά των πράξεων μας. Η εσωτερική μετανάστευση του είδους από την WWF έκανε την απουσία από το φυσικό τοπίο πιο έντονη. Ένα υπερθέαμα ανθρωπιάς στήθηκε με χαμένο την φύση. Ο μαύρος ρινόκερος βρίσκεται υπό πλήρη  αφανισμό. Αυτό το κερασφόρο θηλαστικό έχει αφανιστεί από πρόσωπου γης με σκοπό την απόκτηση του κεράτου του. Ένα φυσικό όπλο που τον προστατεύει, γίνεται η λεία του ανθρώπου. Συλλέγει αυτό το θησαυρό για να ανακαλύψει το βαθύτερο μυστικό του ίδιου του τροπαίου. Αντίθετα με το ρινόκερο ένα άλλο είδος της φύσης υπέρ παράγεται, το καλαμπόκι. Το κέρδος και αυτή τη φορά παίζει το ρόλο του. Τα μεταλλαγμένα έχουν μπει στη ζωή μας για τα καλά. Ενώ υπέρ παράγουμε την ίδια ώρα εξαφανίζουμε. Κρατάμε το καλύτερο κέλυφος με το πιο σάπιο περιεχόμενο. Δημιουργούμε ομοιώματα, και ξεγελάμε τους εαυτούς μας. Το θέαμα για τον άνθρωπο έχει γίνει πολύτιμο, συλλέγει ό,τι υπεραξιώνει. Χτίζουμε πολιτισμούς θεάματος μέσα σε τεχνητά συστήματα. Ταυτόχρονα είναι πολύ προβληματικό το να παίζει κανείς το ρόλο του πολίτη. Το πολιτικοκοινωνικό παιχνίδι συνεχίζεται με διαφορετικά χρώματα, αλλά κάτω από τη σημαία του κέρδους. Δεν αντέχει το ύψος αλλά εκφράζει την προτίμηση του στις πεδιάδες. Μιλάμε με λέξεις που δεν έχουν συγκεκριμένο νόημα. Κανείς δεν μπορεί τελικά να εκφράσει  αυτό που πρέπει να ειπωθεί, επειδή υπάρχει ένα μη ειπωμένο, το οποίο κυβερνάει υπογείως.

« Έτσι αναγκαίο εί­ναι το φανερό και χρήσιμο το αδήλωτο». Λάο Τσέ

Όλγα Μπογδάνου-Σκέψη Αποσπασμάτων

Για να αισθανθείς την ψυχή και να παρουσιάσεις
απο το αίσθημα χωρίς λεξιλόγιο είναι νομίζω
ένας από τους λογούς που με οδήγησαν στην μονοχρωμία.

Υves Klein

ΣΚΕΨΗ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΩΝ

Μέσα από τα ίχνη τυχαίων καταστάσεων και σε μια προσπάθεια διόρθωσης  τους  ξεκίνησεαυτή η  εικαστικήδιαδρομή.

Υ Λ Ι Κ Ο Τ Η Τ Α.Ως στοιχείο αποτέλεσε την  αρχή της.  Η υλικότητα που βγαίνει από το χαρτί και  μέσα από τα κενά, και που με την διαφάνεια της
μπορούμε να διακρίνουμε τον εσωτερικό κόσμο.

Ε Σ Ω Τ Ε Ρ Ι Κ Ο Τ Η Τ Α.O πυρήνας, βγαίνει μέσα από το κενό και έχει ως ίχνος μια διαδρομή, χωρίς όρια. Εμπλέκονται  εμπειρίες και  αναμνήσεις.Η  δημιουργία νέων τόπων,  καταστάσεων.Αόρατα σχόλια.

Ένα είδος κάθαρσης από οποιοδήποτε στοιχειό του παρελθόντος.
Μια νέα αρχή, μια νέα γέννηση.

Το Λ Ε Υ Κ Ο που παραπέμπει στο ελεύθερο. Στο κενό.

Κ Ε Ν Ο που  λειτουργεί ως στοιχείο
απεγκλωβισμού από την εσωτερική μας διάθεση.

Ένας αέρινος ρυθμός και ελεύθερες κινήσεις .

Μια άϋλη ευαισθησία.

Μια συνομιλία.

Α Π Ο Τ Υ Π Ω Μ Α Τ Α...

Αποτυπώματα ανθρώπων και στιγμών που αφήνουν με το περασμα τους.

Αφαιρώντας την ύλη.

Η διαδρομή που η σκέψη διάνυσε.

Το Ι Χ Ν Ο Σ της απόφασης,  μια  χειρονομία.

Μια ολική Χ Ε Ι Ρ Ο Ν Ο Μ Ι Α.
Μια καθαρή και μονόχρωμη χειρονομία,
μονόχρωμες προτάσεις που δημιουργούν χώρους μέσα στον χώρο.

Ευαισθητοποιημένη επιφάνεια, ευαισθητοποιημένη εσωτερικότητα.

Κενό και οπές,ανοίγματα. Παραπέμπουν στην  έξοδο, στην απελευθέρωση, την γέννησητον θάνατο,  την δημιουργία, την διάλυση, αλλά και την φθορά.

Στην χάρτινη επιφάνεια υπάρχουν  Ε Π Ε Ι Σ Ο Δ Ι Α  μικρά, μεγάλα.
Στοιχεία από το ίδιο το υλικό αλλά και από τυχαία γεγονότα.Συμβάντα που εξελιχθήκαν
με την πάροδο του χρόνου. Ίχνη φθοράς  από την χρήση κάθε εργαλείου που χρησιμοποιήθηκε.

Η διαφορετικότητα των εργαλείωνσυμβολίζει τους ανθρώπους που πέρασαν, την ταυτότητα τους.Αφημένα πάνω στο λευκό , ανακαλούν τις Μ Ν Η Μ Ε Σ .

Φόρμες, που αρχικά ξεκίνησαν τυχαία και αργότερα έγιναν επεμβάσεις στην λευκή επιφάνεια έχοντας σαν αποτέλεσμα να φάνουν εικόνες.Σημεία της ίδιαςύλης,
χωρίς άλλες χρωματικές επεμβάσεις.

Οτιδήποτε συμβαίνει είναι αποτέλεσμα της εσωτερικότητας του.
Η εσωτερικοτητα γινεται εξωτερικοτητα.

Το Π Ε Ρ Α Σ Μ Α, από μια κατάσταση των τόπων σε μια άλλη που επιτρέπει
το παιχνίδι μιας διαδρομής..

Εσωτερικές διαδρομές, αναζητήσεις.Σ Ι Ω Π Η.

Η εσωτερική  διαφάνεια που σιγά σιγά φωτίζει μέχρι να εκραγεί  και να διασκορπιστεί.

Το διάΚΕΝΟ των εικόνων.